Z perspektywy dziecka

Opis problemów jakie pojawiają się w związku z oddaniem dziecka do przedszkola/żłobka – perspektywa dziecka. 

Sposób przeżywania przez dziecko przedszkola w dużym stopniu zależy od jego dotychczasowych doświadczeń, wieku, sytuacji rodzinnej, tego czy wcześniej chodziło do żłobka czy opiekowała się nim wyłącznie mama, czy miało kontakt z innymi dziećmi. Czynników jest wiele, każdy maluch reaguje więc trochę inaczej.
Na pewno jednak dziecko przeżywa bardzo wiele różnych, czasem sprzecznych emocji. Jest naturalna ciekawość czegoś nowego – nowego miejsca, nowych zabawek, innych dzieci. Ale jest też lęk przed tym nowym i nieznanym. Która z tych emocji dominuje zależy od nastawienia dziecka do świata, od tego jak rodzice przygotują dziecko do przedszkola, co mu o przedszkolu opowiadają. To z kolei wynika również z tego jakie emocje przeżywają sami rodzice, czy obawa, że dziecko sobie nie poradzi nie jest zbyt silna.
Dla wielu dzieci trudnym przeżyciem jest rozstanie się na kilka godzin z rodzicami. W przypadku niektórych dzieci następuje wtedy zachwianie poczucia bezpieczeństwa. Potrzebują one wtedy szczególnie dużo czasu i uwagi rodziców. Ważne jest w tym właśnie okresie punktualne odbieranie dziecka o umówionej porze (przy czym trzeba pamiętać, że dla dziecka „po podwieczorku” znaczy natychmiast po podwieczorku, a nie pół godziny później). Zwykle jednak jest to okres przejściowy, a z czasem systematyczne i regularne chodzenie do przedszkola daje dziecku dodatkowe poczucie stabilizacji i pewności siebie.
Wiek przedszkolny to także czas uczenia się samodzielności – w przedszkolu dziecko dużo częściej ma okazję uczyć się i doskonalić samodzielne jedzenie, ubieranie się czy wiązanie sznurówek. Przy tej okazji doświadcza czasem frustracji, a czasem poczucia satysfakcji, uczy się więc także radzenia sobie z różnymi trudnymi emocjami. Przy czym dla każdego dziecko trudnym może być coś innego. Dla jednego trudne może być podporządkowywanie się poleceniom kierowanym do grupy, dla innego to, że te polecenia daje ktoś inny niż rodzic. Mocnym przeżyciem jest też dla większości dzieci samo funkcjonowanie w grupie. Dla jednych wynika to z nieumiejętności bronienia swoich praw, a dla innych trudne jest nauczenie się dzielenia z innymi i oddanie zabawki albo też nauczenie się radzenia sobie ze swoją energią, ruchliwością.
Dla wielu dzieci pewną trudnością jest też radzenie sobie z ogromną ilością bodźców, których dostarcza im dzień w przedszkolu. Nagromadzone bodźce wywołują napięcie psychiczne, a dziecko dopiero uczy się z nim radzić. Nie jest to jednak łatwe – dzieci często po powrocie do domu są niespokojne, płaczliwe, pobudzone albo przeciwnie – osowiałe, przygaszone. Warto uważnie się temu przyglądać i pomóc dziecku sobie z tym radzić. Nie ma sensu więc proponować mu zbyt intensywnych zajęć popołudniowych, czasem dobrze jest jakiś czas po powrocie z przedszkola pozwolić mu samemu się pobawić. Wtedy też warto uważnie przysłuchiwać się tej zabawie, może ona dostarczyć wielu informacji o przeżyciach małego człowieka.