Polityka Równych Szans

Rządowy Program Polityki Parorodzinnej

Równe płace za taką samą pracę

Unia równych szans

Genderowy Index problemów, Genderowy Index rozwiązań

Krajowy System Monitorowania Równego Statutsu Kobiet I Mężczyzn 

Rządowy Program Polityki Parorodzinnej

10 maj 2007

Źródło:
www.onet.pl

Skrót:

Rządowy program polityki prorodzinnej na lata 2007-2014, przygotowany przez wiceminister pracy i polityki społecznej Joannę Kluzik-Rostkowską został zaakceptowany przez Ministerstwo Finansów.
Roli rodziny nie da się zastąpić przy rodzeniu i wychowywaniu potomstwa, w integralnym rozwoju wszystkich członków rodziny, prowadzeniu gospodarstwa domowego, ochronie związków międzypokoleniowych. Dlatego polityka prorodzinna państwa nie może ograniczać się tylko do zabezpieczenia spraw socjalnych.

Czytaj więcej:

Rządowy program polityki prorodzinnej na lata 2007-2014, przygotowany przez wiceminister pracy i polityki społecznej Joannę Kluzik-Rostkowską został zaakceptowany przez Ministerstwo Finansów.
Roli rodziny nie da się zastąpić przy rodzeniu i wychowywaniu potomstwa, w integralnym rozwoju wszystkich członków rodziny, prowadzeniu gospodarstwa domowego, ochronie związków międzypokoleniowych. Dlatego polityka prorodzinna państwa nie może ograniczać się tylko do zabezpieczenia spraw socjalnych.
Rząd skoncentrował się na takiej poprawie warunków funkcjonowania rodzin, by sprzyjały one rodzeniu i wychowywaniu dzieci. Polacy w badaniach przyznają, że mają mniej dzieci niż chcieliby. Rolą państwa jest zapewnienie możliwości realizacji tych planów i likwidacja ograniczeń, czyli obaw kobiet przed utratą pracy po urodzeniu dziecka, złych warunków mieszkaniowych, braku wsparcia w edukacji i wychowaniu dzieci.
Program zamierza przeciwdziałać dyskryminacji rodzin w systemie podatkowym i emerytalno-rentowym. Obecnie stopa życiowa rodzin z dziećmi jest nawet o połowę niższa niż małżeństw bezdzietnych. Rodziny z dziećmi podlegają nadmiernemu opodatkowaniu, gdyż są obciążone podobnie jak podatnik bezdzietny. W Polsce liczba dzieci stanowi przyczynę socjalnej nierówności, a system podatkowy preferuje samotnych rodziców. System podatkowy osłabiający rodzinę powinien być zmieniony.
Gdy rodzic, najczęściej matka, rezygnuje z pracy zawodowej by zająć się wychowaniem dzieci, traci jednocześnie możliwość zwiększania swojej emerytury. Autorzy projektu, proponują podniesienie do kwoty przeciętnego wynagrodzenia podstawy naliczania składek emerytalnych i rentowych opłacanych przez budżet państwa za osoby pozostające na urlopach wychowawczych.
Projekt zapowiada rezygnacje z rozwiązań sprzyjających rozpadom rodzin, poprzez uzależnienie wsparcia socjalnego od samotnego wychowywania dziecka. Pomoc socjalna ma być uzależniona od sytuacji materialnej rodzin, a nie od faktu samotnego wychowywania dziecka.
Rządowy program zawiera liczne rozwiązania, pozwalające kobiecie na łączenie pracy zawodowej z opieką nad dzieckiem (wydłużenie urlopów macierzyńskich o 8 tygodni, elastyczny czas pracy, telepraca, czyli praca w domu), dzięki czemu nie straci ona szans na rozwój zawodowy.
Jednym z powodów wpływających na podjecie decyzji o urodzeniu dziecka jest stan polskiej służby zdrowia w zakresie opieki nad matką i dzieckiem. Choć teoretycznie podstawowa i specjalistyczna opieka pediatryczna jest bezpłatna, to jednak gabinety pediatryczne są słabo wyposażone, a wykonanie podstawowych badań staje się problemem.
Jednym z pomysłów na rozwój opieki nad dziećmi jest próba połączenia współpracy rodziców z profesjonalnymi instytucjami opiekującymi się dziećmi (całodzienne przedszkola i szkoły, grupy równieśnicze).
Polityka prorodzinna powinna mieć wpływ na ograniczanie trudności, w jakich znajdują się rodziny i pomagać im w wypełnianiu ich tradycyjnych zadań. Państwo prawa musi jednak respektować granice prywatności i wyborów osobistych swoich obywateli.

Równe płace za taką samą pracę

Data: 18 lipiec 2007


Żródło: http://ec.europa.eu/news/employment/070718_1_pl.htm


Skrót:

UE zgłasza propozycje działań mających na celu walkę z dyskryminacją w miejscu pracy.

Kobiety zarabiają mniej niż mężczyźni, mówiąc dokładniej – o 15% mniej. W ciągu minionego dziesięciolecia, pomimo wzrostu liczby kobiet pracujących, proporcja ta utrzymywała się na tym samym poziomie. Od 2000 r. w UE powstało 8 mln nowych miejsc pracy. W przypadku aż 6 mln spośród nich zatrudniono kobiety. Zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że 59% absolwentów uczelni wyższych to kobiety, zadziwiające wydaje się to, że w kwestii wynagrodzenia kobiet nic się nie zmienia.

Czytaj więcej:

„Ta absurdalna sytuacja musi ulec zmianie”, powiedział komisarz UE ds. zatrudnienia Vladimír Špidla, komentując nowy raport na temat działań UE na rzecz zrównania płac kobiet i mężczyzn . Osiągnięcie tego celu nie będzie łatwe, wyjaśnił komisarz, bowiem u podstaw tej sytuacji leży wiele czynników: niektóre z nich są bardzo złożone, a jeszcze inne mają charakter niejawny. Kobiety częściej podejmują się zajęć wykonywanych nieodpłatnie lub w niepełnym wymiarze godzin a wiele zdominowanych przez nie zawodów charakteryzują niskie płace.

Kwalifikacje postrzegane jako „kobiece” są często mniej cenione niż kwalifikacje „męskie” a na stanowiskach wymagających podobnych kwalifikacji zarabia się mniej, jeżeli przeważająca większość zatrudnionych to kobiety. I tak niania zarabia mniej niż mechanik samochodowy, kasjerka mniej niż magazynier, a pielęgniarka mniej niż policjant.

Przerwy w pracy zawodowej, często ze względów rodzinnych, również nie ułatwiają kobietom wspinaczki po szczeblach kariery. Dlatego trudniej im trafić na stanowiska dyrektorskie, choć z badania opinii opublikowanego w tym roku wynika, że dla dużej części społeczeństwa (77%) obecność kobiet na stanowiskach menedżerskich jest zjawiskiem pozytywnym.

UE określiła najważniejsze kierunki działań na rzecz zrównania płac:
bardziej skuteczne stosowanie obowiązujących przepisów,
włączanie działań w tym zakresie do polityki zatrudnienia na szczeblu krajowym i wykorzystywanie w pełni Europejskiego Funduszu Społecznego ,
promowanie równości płac jako wyrazu odpowiedzialności społecznej pracodawcy,
wspieranie wymiany najlepszych praktyk w całej UE.

Sukces zaproponowanych działań zależy od zaangażowania zainteresowanych stron i wymaga uwzględnienia wszystkich czynników. Kwestia różnicy płac znalazła także odzwierciedlenie w niedawno opublikowanym planie działań na rzecz równości kobiet i mężczyzn , który ma wprowadzić ten temat w XXI wiek.

Unia równych szans

2007-02-23

Źródło: http://targipracy.gazeta.pl

Autorka: Adelajda Kołodziejska


Skrót:
Wzrost zatrudnienia i wynagrodzenia kobiet - takie cele stawia przed sobą Unia Europejska na najbliższe lata
Jak wygląda sytuacja kobiet na europejskim rynku pracy?Autorka dokonuje przeglądu statystyk- z których wynika, iż dyskrymianaca kobiet na rynku pracy to ciągle wyrazne zjawisko na rynku zatrudnienie w krajach Wspolnoty.


Czytaj więcej:

Wzrost zatrudnienia i wynagrodzenia kobiet - takie cele stawia przed sobą Unia Europejska na najbliższe lata
Jak wygląda sytuacja kobiet na europejskim rynku pracy? Bardzo dobrze, jeśli spojrzymy na nią pod kątem regulacji prawnych. Unia stoi za kobietami murem, koncentrując się na polityce równości płci. To teoria. Sytuacja ma się jednak gorzej w rzeczywistości. Parasol ochronny przed dyskryminacją naruszają pracodawcy. Stojąc przed wyborem pracownik czy pracownica - wybierają mężczyzn. - Według statystyk posiadanych przez Komisję Europejską w pierwszej połowie 2006 r. liczba kobiet zatrudnionych w UE nie przekraczała 56,3 proc. - potwierdza Maciej Bury z Reprezentacji Komisji Europejskiej w Polsce. - Dlatego jednym z głównych zadań Unii do 2010 r. jest podwyższenie stopy zatrudnienia ludności w wieku produkcyjnym do 70 proc., a kobiet do 60 proc. - dodaje. Za unijnego prymusa pod tym względem może być uznana Dania, gdzie aktywnych zawodowo jest przeszło 72 proc. pań - wynika z danych Eurostatu.

Nie wszędzie jest różowo

Wiadomo, że nie wszystkim państwom uda się doskoczyć do wyznaczonej poprzeczki. W Polsce wskaźnik zatrudnienia kobiet wynosi zaledwie 46 proc. Na unijnym szarym końcu znalazła się Malta, gdzie tylko jedna trzecia kobiet ma pracę. To, co przyprawia unię o prawdziwy ból głowy to dyskryminacja pod względem wynagrodzenia. - Jak wynika ze statystyk płaca kobiety jest średnio o 15 proc. niższa od wynagrodzenia mężczyzny - mówi Maciej Bury. Różnica płac jest największa na Cyprze, która w 2004 roku wynosiła 25 proc. Pracownik w spódnicy zarabia najmniej na stanowiskach robotniczych. We Francji, Polsce, Słowenii i na Cyprze najniższe płace mają kobiety powyżej 60 roku życia - wynika z opracowanego przez Komisję Europejską raportu Employment in Europe 2005. W przypadku Niemiec są to panie w wieku 20-29 oraz 39-59 lat. W Wielkiej Brytanii problem dotyka osób od 29 do 39 lat. Co ciekawe to kobiety poświęcają więcej czasu na pracę niż mężczyźni. Na Litwie czy we Włoszech pracują więcej nawet o godzinę. W Polsce o 37 minut. Panie częściej niż mężczyźni są zatrudniane na czas określony. W 2000 r. 15 proc. kobiet i 13 proc. mężczyzn pracowało w ramach takich umów.

Prawo po stronie kobiet

Spójrzmy na dorobek prawny UE. Traktaty europejskie z lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku zawierały zasadę, zgodnie z którą kobiety i mężczyźni muszą uzyskiwać jednakowe wynagrodzenie za taką samą pracę. Uczyniło to z UE pioniera w walce o prawa kobiet. Przez wiele lat walczyła o rozwiązanie problemu dyskryminacji. Wysiłki te przyniosły rezultaty. W art. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE) wśród podstawowych zadań Wspólnoty wymienione zostało popieranie we wszystkich jej krajach członkowskich równości mężczyzn i kobiet. Po zmianie tego Traktatu przyjętej w Amsterdamie w 1997 roku kwestia równouprawnienia kobiet i mężczyzn została dodatkowo rozwinięta. Od tego momentu walka z nierównością płci oraz promocja równości kobiet i mężczyzn należą do podstawowych celów, które Unia Europejska będzie realizować we wszystkich swoich działaniach. Zasady dotyczące równości w zatrudnieniu zostały rozwinięte w unijnych dyrektywach, które wprowadziły do przepisów unijnych oraz do ustawodawstwa krajów członkowskich uregulowania i standardy mające na celu zapobieganie dyskryminacji ze względu na płeć.

Poza regulacjami prawnymi w Unii Europejskiej powołano organy, którym przypadło w udziale zajmowanie się sytuacją kobiet na rynku pracy. Do najważniejszych należy Komisja ds. Praw Kobiet i Równouprawnienia w Parlamencie Europejskim. Zwraca ona uwagę czy prawo ustanawiane przez instytucje Unii Europejskiej respektuje zasadę równych szans. Opinia komisji towarzyszy między innymi pracom nad dyrektywami dotyczącymi rynku wewnętrznego, zdrowia publicznego oraz przemysłu. Na lata 2006-2010 opracowała ona strategię opartą o doświadczenia z realizacji poprzedniego czteroletniego programu ramowego. Podstawowe założenia: jednakowa niezależność ekonomiczna kobiet i mężczyzn, równowaga pomiędzy pracą a życiem prywatnym oraz identyczna reprezentacja przy podejmowaniu decyzji, posłowie PE dodali szereg rozwiązań szczegółowych. 8 marca 2005 roku Komisja Europejska wystąpiła z wnioskiem o utworzenie nowego Europejskiego Instytutu ds. Równości Płci, który ma wspomagać instytucje unijne i Państwa Członkowskie w promowaniu równości kobiet i mężczyzn i zwalczaniu dyskryminacji ze względu na płeć. Siedzibą Instytutu jest Wilno. Problematyka równości płci jest jednak włączona we wszystkie aspekty unijnej działalności, w myśl zasady "gender mainstreaming". Zgodnie z nią UE czuwa nad przestrzeganiem równości płci na wszystkich etapach procesu politycznego: od momentu przedstawienia inicjatywy określonego działania, poprzez wdrażanie aż po ewaluację.

Unia w programach

Coraz większą rolę w dziedzinie równouprawnienia płci odgrywa również Europejski Fundusz Społeczny, którego działania powinny opierać się na innowacyjnych podejściach do przeciwdziałania dyskryminacji na rynku pracy, które zostały opracowane w ramach wspólnotowej inicjatywy EQUAL. Działania te uzupełnia program PROGRESS poprzez finansowanie badań, podnoszenie świadomości, wymianę dobrych praktyk, tworzenie sieci, monitorowanie i ocenę.

Ten rok - Europejskim Rokiem Równych Szans dla Wszystkich

Dwie trzecie Europejczyków nie zna swoich praw -zaznacza Alicja Chytła z Reprezentacji Komisji Europejskiej w Polsce

Ten rok ma to zmienić, w tym celu Unia Europejska przygotowała cykl imprez poświęconych nierównemu traktowaniu, począwszy od dyskryminacji ze względu na płeć, a skończywszy na dyskryminacji ze względu na wyznanie lub pochodzenie etniczne. Jednym z celów Europejskiego roku równych szans jest w szczególności aktywizacja środowisk dyskryminowanych.

Na 2007 rok zaplanowano 4 imprezy poświęcone wyłącznie równouprawnieniu kobiet i mężczyzn przede wszystkim na rynku pracy:

15-16 maja w Hanowerze: Nieformalne spotkanie ministrów do spraw rodziny i równouprawnienia płci, organizowane przez niemiecką prezydencję UE.

3-4 października w Lizbonie: Konferencja ekspertów z dziedziny zatrudnienia i przedsiębiorczości: Stereotypy związane z płcią, organizowane przez portugalską prezydencję UE.

5 października w Lizbonie: Nieformalne spotkanie ministrów do spraw równouprawnienia płci na temat zatrudnienia i przedsiębiorczości, organizowane przez portugalską prezydencję UE(do potwierdzenia)


Zasady dotyczące równego traktowania kobiet i mężczyzn w zatrudnieniu zostały rozwinięte w unijnych dyrektywach:

dyrektywa 75/117/EWG - określa zasadę równego wynagradzania kobiet i mężczyzn

dyrektywa 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (zmieniona przez dyrektywę 2002/73/WE) - zawiera definicję "molestowania seksualnego", jako formy dyskryminowania ze względu na płeć oraz zapewnia lepszą ochronę zatrudnionym, którzy czują się nierówno traktowani przez pracodawcę.

dyrektywa 97/80/WE -dotyczy ciężaru dowodu w sprawach dyskryminacji ze względu na płeć

dyrektywa 86/613/EWG w sprawie stosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn pracujących na własny rachunek, w tym w rolnictwie, oraz w sprawie ochrony kobiet pracujących na własny rachunek w okresie ciąży i macierzyństwa.

dyrektywa 92/85/EWG -dotyczy wprowadzenia środków, które poprawią bezpieczeństwo i zdrowie pracujących kobiet w ciąży i młodych matek.

dyrektywa 96/34/WE dotyczy umowy ramowej na temat urlopu rodzicielskiego, zawartej przez przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC).

dyrektywa 2004/113/WE - wprowadza zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług.

dyrektywa 2006/54/WE - przepisy regulują dostęp do zatrudnienia i awansu oraz szkoleń zawodowych, warunki pracy i płace oraz systemy ubezpieczeń społecznych związanych z aktywnością zawodową.

Genderowy Index problemów, Genderowy Index rozwiązań

Autorzy: Eksperci UNDP – w ramach w projektu Gender Index,

Skrót:

Raport przedstawia najważniejsze problemy dotyczące równych szans obu płci na rynku pracy i możliwości ich rozwiązań. Omawia kolejno dziedziny: rekrutacja, dostęp do awansów i szkoleń, wynagrodzenia, ochrona przed zwolnieniami, mobbingiem i molestowaniem seksualnym oraz możliwość łączenia obowiązków zawodowych i rodzinnych. Obok prezentacji każdej z wymienionych dziedzin opisywana jest sytuacja w Polsce, przepisy Kodeksu Pracy, dobre praktyki w firmach i rekomendacje.

W Raporcie wykorzystano wyniki badań przy użyciu wskaźnika Gender Index w konkursie Firma Równych Szans 2006.

Całość raportu:


Krajowy System Monitorowania Równego Statutsu Kobiet I Mężczyzn

Wiele użytecznych danych statystycznych, a także opracowań i raportów możecie Państwo znaleźć na stronie Krajowego Systemu Monitorowania Równego Statusu Kobiet i Mężczyzn.
Na stronie znajdują się mn. Raporty i dane statystyczne w dziedzinie demografii, rodziny, warunków życia i ubóstwa, rynku pracy i wynagrodzeń.

Link:
http://www.monitoring.rownystatus.gov.pl